كركره‌ها را بالا بده عزيزم

بعد بروم مدرسه

بچه‌های از كت و كول افتاده را از پای نيمكت‌های كرم‌خورده‌ی كلاس جاروب كنم

و لای اين شكاف پراگماتيك ذهنت دفن كنم

بچه‌های دبستانی نوك مدادهايشان را در مقعد انسانيت می‌تراشند

اين را علی‌مان امشب وقتی به مدرسه می‌رفت تا مشق‌هايش را ننويسد در گوش مورچه‌هايی كه پيكر مرا به سوی آخرين نمايش ِ نئورئال ِ اين زندگی ِ تخمی تشييع می‌كردند زمزمه كرد

و خود را می‌بينم كه آدميت را جلق می‌زنم

همزمان درست بالای سرم يك لامپ 100 در آستانه‌ی روشنايی می‌سوزد

بلافاصله پوستم را در می‌آورم

اما يخبندان زودتر از من می‌رسد

و من آسمان بافته شده به سنگلاخ اين شعر را به تن می‌كنم

تو اما خيسی از عرقی كه بايد سگ‌هایم را بفرستم تا با آن مست كنند كه اين سورتمه را تا آخرين سيگار ِ زمستان بكشند

می‌گويند آن‌جا يك نفر شعله‌ی نذری می‌دهد برای بدن من كه از سوز اين ناله‌های پنج‌ساله به انجماد رسيده

چاه دستشويی خانه دلش می‌گيرد

نه عزيزم

من پول خطی‌های تهران-جمكران را ندارم

می‌دانم يك روز

همه را توی صورت پدر استفراغ خواهی كرد

از آن ته فريادی بلند می‌شود كه:

بايد كتاب دينی دبستانم را از حلقومت در بياورم

و برايش كابوس‌های اين شب‌ها را اوين شوم

حق من از كابوس

سلول‌های كهريزك نبود

ديگر هر شب خود را دار نمی‌زنم با انتهای پوسيده‌ی داستان‌های عشقی

و آسپيرين را بدون نسخه نمی‌دهند لعنتی

حق ما از جنگ

قدس‌های اشك‌آور

با الكتريسيته‌ی ساكن پتویم باردار می‌شوم

آخ…!

جنين ِ پير ِ ترسهايم را بيرون بكش